Overbezorgde mama???

Zo, al een week geen AB-kuur meer. Lotte zat al vanaf dat ze een paar weken was, aan een onderhoudsantibiotica kuur. Van alles geprobeerd, bleek niet goed tegen de Augmentin te kunnen, uiteindelijk werd Zinnat de dagelijkse AB. En nu al ruim een week, voor het eerst in anderhalf jaar, geen spuitjes Zinnat meer. Spannend hoor. Ik merk dat ik ineens veel bezorgder wordt. Ik let op alles, lijkt wel.

"Lotte, niet uit de beker van dat andere kindje drinken hoor!". "Euh, Lotte, geef maar geen kusje aan dat meisje met die snottebel op haar bovenlipje". "Ga maar niet te dicht bij die hoestende meneer zitten schatje".  Pfoe, ik word moe van mezelf. Nou ben ik al wel bekend met een lichtelijke vorm van smetvrees :), wat natuurlijk niet verkeerd is met een CF-er in huis, maar ga ik nu niet te ver? Oké, ik lette ook al wel op die dingen toen ze de AB-kuur had, maar nu maak ik me er veel meer zorgen om.

Laatst lag schoonzus in het ziekenhuis, met kans dat ze daar langer dan wat daagjes zou moeten blijven. We hadden al meteen besloten om Lotte dan niet mee te nemen op bezoek, ook al zou ze voor langere tijd moeten blijven. Ook ben ik stiekem wel blij dat het zomervakantie is, dan hoef ik me geen zorgen te maken over de enge dingen die ze op Jesper's school kan oplopen. En het bericht dat er pas plaats is op de peuterspeelzaal in het voorjaar voor haar, luchtte me stiekem ook op.

Het gaat de laatste maanden namelijk zo goed met Lotte. En ik weet wat voor hel het is als het niet goed gaat. Twee weken opname, en dat meerdere keren in een paar maanden tijd. Ik wil dat niet meer. Ook al weet ik dat ik dat niet eeuwig kan voorkomen, mijn 'smetvrees' zorgt er hopelijk voor om dit zo goed mogelijk te voorkomen. Of ben ik een overbezorgde mama???

Zoveel vragen...

De laatste tijd kenmerkt zich door vragen die in mijn hoofd rondspoken. Moeilijke vragen, vragen over de toekomst, vragen waarop ik geen antwoord weet of juist geen antwoord op wil, kortom, ik ben op zoek naar antwoorden.

Het begon met een bezoekje van onze 'verzekeringsman', die op ons verzoek al onze verzekeringen eens na kwam kijken. Zo ook de uitvaartverzekering, daar stond Lotte nog niet bijgeschreven. Of de aardige man even Lotte's naam wilde bijschrijven op de polis van de D.ela. Wat blijkt nou, we krijgen haar nergens verzekerd. Ja, bij één of andere vage firma, die een "traject" wil aangaan, zodat we over een half jaar 75 euro premie per maand kunnen gaan betalen. De rest van haar leven. Dat was toch wel even een schok. En het roept veel vragen bij me op. Als we zoiets al niet geregeld krijgen, hoe moet dat dan in de toekomst? Kan ze later een huis kopen zonder verzekeringen? De zorgverzekering zal ook wel moeilijk worden als ze 18 wordt? Dit zijn vragen die rondspoken, maar die ik 'geparkeerd' heb voor later.

Een vraag waarop ik wel al een antwoord moest vinden, kwam van Jesper. Op zijn school is vorige week een meisje overleden aan kanker. Ze was 9 jaar. De juffen op school hebben de kinderen van alles op de hoogte gehouden; dat ze naar het ziekenhuis moest, dat ze medicijnen kreeg, dat ze toch niet meer beter werd, en laatst dus, dat ze gestorven is. Jesper heeft regelmatig wat verteld hierover en begon de laatste tijd meer vragen te stellen over Lotte en haar ziekenhuisbezoekjes. Uiteindelijk werd duidelijk welke vraag Jesper echt bezig hield: gaat Lotte ook dood? Want Lotte gaat ook naar het ziekenhuis en krijgt ook medicijnen. Hij vroeg laatst ook al aan mijn zus waarom haar dochter géén Creon voor de fles hoefde en Lotte wel. Nu dachten wij dat we hem er zoveel mogelijk buiten konden houden, maar het blijkt wel weer dat kinderen meer weten dan wij ons beseffen. 

Buiten al deze lastige vragen, waarop we vroeger of laat vast wel een antwoord zullen vinden, is er één vraag die me nu al de hele dag bezig houdt. Hoe hard ik er ook over na denk,  ik weet werkelijk waar geen enkel fatsoenlijk antwoord te bedenken. En ik hoop dat iemand me hierbij kan helpen.
Toen ik vanmorgen de vissenkom aan het verschonen was, stond Jesper, in gedachten verzonken, toe te kijken. Opeens kwam hij met dé hamvraag:4

"Mama, waarom lachen vissen nooit?"

Nou, is dát geen quasi filosofische vraag? Wie o wie helpt me aan een kleuterproof antwoord???

film "Adem" ....

De film Adem komt op 7 juli uit in Nederland. De film Adem is een indrukwekkend en romantisch drama over twee jongens met CF die heel verschillend in het leven staan. 'Adem' gaat over keuzes die je maakt als je niet lang te leven hebt en over wachten op donorlongen. In Vlaanderen is de film erg goed bezocht. Ook won de film verschillende prijzen.





http://www.paradisofilms.eu/

"Papa-school"

Papa gaat soms op zaterdag naar school. Wat ie daar doet, was tot voor kort een groot raadsel voor Jesper, bleek laatst. We zaten in de auto om papa op te halen na een 'school'-dag in Utrecht. "Mama, wat leert papa eigenlijk op zijn school?", was Jesper's vraag vanuit de achterbank van de auto. De mooiste gesprekken vinden bij ons trouwens altijd plaats in de auto, maar dat terzijde.
"Tja, wat denk je zelf wat papa leert Jesper?", was mijn enigszins ontwijkend antwoord (want hoe leg je uit wat een Nima-sales opleiding is aan een kleuter van vier??).
"Ik denk dat papa daar kunstjes leert", was het verrassende antwoord. En daar begon hij met het opnoemen van de meest bizarre, gevaarlijke en gekke stunts die papa op de, volgens Jesper's bewoordingen, "papa-school" leert. "Papa leert salto's maken op een trampoline. En zóóóó hoog te springen dat ie met zijn hoofd in de wolken komt. En papa leert op een lantaarnpaal te staan. En daar valt ie niet van af hoor mama!". "Tuurlijk schatje. Wat leert papa allemaal nog meer?"
"Nou, hij kan daar ook met leeuwen en tijgers vechten." En zo ging het nog even door.
Maar na een tijdje was de fantasie kennelijk op en werd het, tot mijn spijt, stil achterin. Toen ik bijna wilde vragen of Jesper nog meer leuke dingen kon verzinnen, omdat ik het gewoon jammer vond dat hij ophield met praten, kwam de vraag, waar hij blijkbaar al die tijd in stilte over na had zitten denken.
"Mama, heeft papa op zijn papa-school eigenlijk ook een fruitpauze?" "Natuurlijk liefje", antwoordde ik, terwijl ik moeite moest doen om mijn gezicht in de plooi te houden en niet in lachen uit te barsten. Dat is namelijk dodelijk voor zo'n 'serieus' gesprek. Als je kleine eenmaal doorheeft dat je om hem moet lachen, is de magie van het moment definitief over.
"En kan papa daar ook buiten spelen? Heeft ie ook een zandbak?"
"Vraag het dadelijk zelf maar aan papa". Papa kwam namelijk inmiddels al aanlopen en toen die de auto in stapte, begon het hele verhaal opnieuw....
Dus als iemand me nu vraagt wat Richard eigenlijk doet voor opleiding, dan haal ik er Jesper even bij. "Schatje, vertel eens aan die mevrouw wat papa allemaal leert op zijn papa-school..."