Papa gaat soms op zaterdag naar school. Wat ie daar doet, was tot voor kort een groot raadsel voor Jesper, bleek laatst. We zaten in de auto om papa op te halen na een 'school'-dag in Utrecht. "Mama, wat leert papa eigenlijk op zijn school?", was Jesper's vraag vanuit de achterbank van de auto. De mooiste gesprekken vinden bij ons trouwens altijd plaats in de auto, maar dat terzijde.
"Tja, wat denk je zelf wat papa leert Jesper?", was mijn enigszins ontwijkend antwoord (want hoe leg je uit wat een Nima-sales opleiding is aan een kleuter van vier??).
"Ik denk dat papa daar kunstjes leert", was het verrassende antwoord. En daar begon hij met het opnoemen van de meest bizarre, gevaarlijke en gekke stunts die papa op de, volgens Jesper's bewoordingen, "papa-school" leert. "Papa leert salto's maken op een trampoline. En zóóóó hoog te springen dat ie met zijn hoofd in de wolken komt. En papa leert op een lantaarnpaal te staan. En daar valt ie niet van af hoor mama!". "Tuurlijk schatje. Wat leert papa allemaal nog meer?"
"Nou, hij kan daar ook met leeuwen en tijgers vechten." En zo ging het nog even door.
Maar na een tijdje was de fantasie kennelijk op en werd het, tot mijn spijt, stil achterin. Toen ik bijna wilde vragen of Jesper nog meer leuke dingen kon verzinnen, omdat ik het gewoon jammer vond dat hij ophield met praten, kwam de vraag, waar hij blijkbaar al die tijd in stilte over na had zitten denken.
"Mama, heeft papa op zijn papa-school eigenlijk ook een fruitpauze?" "Natuurlijk liefje", antwoordde ik, terwijl ik moeite moest doen om mijn gezicht in de plooi te houden en niet in lachen uit te barsten. Dat is namelijk dodelijk voor zo'n 'serieus' gesprek. Als je kleine eenmaal doorheeft dat je om hem moet lachen, is de magie van het moment definitief over.
"En kan papa daar ook buiten spelen? Heeft ie ook een zandbak?"
"Vraag het dadelijk zelf maar aan papa". Papa kwam namelijk inmiddels al aanlopen en toen die de auto in stapte, begon het hele verhaal opnieuw....
Dus als iemand me nu vraagt wat Richard eigenlijk doet voor opleiding, dan haal ik er Jesper even bij. "Schatje, vertel eens aan die mevrouw wat papa allemaal leert op zijn papa-school..."
Alles rustig...
De titel zegt het al; alles is rustig in Casa Smans... Vorige week met Lotte op controle geweest. Haar gewicht was nog onder de maat, maar we zagen weer een stijgende lijn, dus mogen we zo doorgaan zonder sondevoeding. Hoera! Dat was een pak van mijn (ons) hart zeg. Mevrouwtje drinkt nog steeds elke dag 2 (!) flesjes Nutridrink, naast haar 'gewone' eten! Was madame eerst weken in hongerstaking, nu snappen we niet waar ze al dat eten laat! De ochtend begint trouw met het innemen van medicijnen, zo nodig vernevelen (wat zelfs al een tijd niet meer nodig is), en dan op schoot bij mama een flesje Nutridrink verorberen. Daarna eet ze vaak vrolijk nog een hele boterham op en drinkt een glas melk, of slurpt een volle kom Brinta leeg. 's Avonds idem dito. Ze eet flinke bordjes warm eten en krap een uur later gaat er nog zo'n flesje in. Maar alleen op mama´s schoot....
Laatst had ik wat haast en zette haar op de bank met het flesje, maar ons liefje begon meteen te roepen `titten` terwijl ze met haar hand op de bank tikte. Zodoende is het ik-drink-alleen-een-Nutri-als-je-bij-me-zit ritueel ontstaan. Prima hoor, we zien de grammetjes er weer aan vliegen! De broeken blijven weer op de billen hangen en de shirtjes worden hier en daar zelfs een beetje te strak.
Ook de benauwdheid, die weken geduurd heeft, is bijna helemaal weg. Vorige week belde de arts nog op, dat er niets bijzonders is gevonden in de kweek, dus ook dat is top! Het is al maanden geleden dat de Pseudomonas gekweekt is (laatste keer in september 2010) en dat hopen we zo te houden.
In dezelfde week als de check-up zijn we nóg een keer naar het WKZ gereden voor een allergietest. Lotte heeft kippeneiwit/allergie en we wilden wel eens weten of ze er misschien overheen gegroeid is. Helaas niet, maar we hebben binnenkort nog een provocatietest in het WKZ (jippie, wéér een ritje...) en dan zien we wel verder.
Met Jesper gaat ook alles zijn gangetje, hij heeft zijn weg gevonden op school en gaat regelmatig spelen bij klasgenootjes. Daar doet hij allerlei nieuwe dingen op en dat is vaak erg hilarisch. Ook Jesper eet soms als een bootwerker (in de middagpauze eet hij vaak 3 á 4 boterhammen!), dus de eetmomenten zijn hier weer een stuk gezelliger dan een maand geleden!
Momenteel is Jesper hele dagen bezig met voetballen, het is dan ook erg leuk om te zien dat hij na het avondeten op het veldje voor ons huis met de buurtjongens staat te voetballen.
En als kers op de taart is het ook nog eens super mooi weer, wat kan een mens nog meer verlangen?!?
Laatst had ik wat haast en zette haar op de bank met het flesje, maar ons liefje begon meteen te roepen `titten` terwijl ze met haar hand op de bank tikte. Zodoende is het ik-drink-alleen-een-Nutri-als-je-bij-me-zit ritueel ontstaan. Prima hoor, we zien de grammetjes er weer aan vliegen! De broeken blijven weer op de billen hangen en de shirtjes worden hier en daar zelfs een beetje te strak.
Ook de benauwdheid, die weken geduurd heeft, is bijna helemaal weg. Vorige week belde de arts nog op, dat er niets bijzonders is gevonden in de kweek, dus ook dat is top! Het is al maanden geleden dat de Pseudomonas gekweekt is (laatste keer in september 2010) en dat hopen we zo te houden.
In dezelfde week als de check-up zijn we nóg een keer naar het WKZ gereden voor een allergietest. Lotte heeft kippeneiwit/allergie en we wilden wel eens weten of ze er misschien overheen gegroeid is. Helaas niet, maar we hebben binnenkort nog een provocatietest in het WKZ (jippie, wéér een ritje...) en dan zien we wel verder.
Met Jesper gaat ook alles zijn gangetje, hij heeft zijn weg gevonden op school en gaat regelmatig spelen bij klasgenootjes. Daar doet hij allerlei nieuwe dingen op en dat is vaak erg hilarisch. Ook Jesper eet soms als een bootwerker (in de middagpauze eet hij vaak 3 á 4 boterhammen!), dus de eetmomenten zijn hier weer een stuk gezelliger dan een maand geleden!
Momenteel is Jesper hele dagen bezig met voetballen, het is dan ook erg leuk om te zien dat hij na het avondeten op het veldje voor ons huis met de buurtjongens staat te voetballen.
En als kers op de taart is het ook nog eens super mooi weer, wat kan een mens nog meer verlangen?!?
65 roses
when I was just a small child,
my mommy and daddy came to me..
they sat me down and told me,
of The flowers, my sister received...
65 roses of yellow and red..
made her so tired she had to stay in bed..
I just couldn't believe,
the flowers my sister received..
made it so hard for her to breathe..
why does she have 65 roses??
must be her birthday today..!!!
she must've been good to get 65 roses..
why can't she come out to play????
65 roses of yellow and red..
made her so tired, she had to stay in bed..
I looked all around but I couldn't find..
the 65 roses,
where all in my mind...
I've grown up, and I see
that the only one thinking of roses was me...
and the reason the 65 roses came,
was because I was too young to understand the name...
65 roses..
cystic fibrosis...
made her so tired she had to stay in bed...
65 roses..
cystic fibrosis...
I wish she had roses instead...
my mommy and daddy came to me..
they sat me down and told me,
of The flowers, my sister received...
65 roses of yellow and red..
made her so tired she had to stay in bed..
I just couldn't believe,
the flowers my sister received..
made it so hard for her to breathe..
why does she have 65 roses??
must be her birthday today..!!!
she must've been good to get 65 roses..
why can't she come out to play????
65 roses of yellow and red..
made her so tired, she had to stay in bed..
I looked all around but I couldn't find..
the 65 roses,
where all in my mind...
I've grown up, and I see
that the only one thinking of roses was me...
and the reason the 65 roses came,
was because I was too young to understand the name...
65 roses..
cystic fibrosis...
made her so tired she had to stay in bed...
65 roses..
cystic fibrosis...
I wish she had roses instead...
(met dank aan MissPiggy :)
Ja hoor. Eindelijk. Lotte eet weer. *Zucht*, wat een opluchting.
Wat is dat toch met dat eten... Jesper is ook wel eens ziek en eet dan een paar dagen slecht, maar als Lotte enigszins benauwd is, of niet helemaal fit, dan breekt er weer zo'n "eetloze" (meteen een nieuw woord voor de Dikke van Dalen) tijd aan. En dan heb ik het niet over een paar dagen, nee dan duurt dat vaak weken. Het begon dit keer met een kuchje, daarna volgde de benauwdheid snel en toen ze hijgend door het huis liep en zelfs het stukje naar Jesper's school niet mee zelf kon lopen, heb ik toch maar naar Utrecht gebeld. Starten met Ventolin en Atrovent vernelen, was het advies. Prima dachten we, als we maar thuis zijn! Het vernevelen had ze echt nodig en vond ze ook heerlijk (kun je nagaan hoe benauwd ze was), maar het eten nam met de dag af. Zelfs de Nutridrinks liet mevrouwtje staan. Toen er ook nog een buikgriep langs kwam in huize Smans, was er weinig meer van Lotte over. Ze heeft natuurlijk al moeite om op gewicht te blijven, laat staan dat ze ook nog eens een dag of 3 alles weer uitspuugt en poept (sorry, niet echt smakelijk). Toen ik op een dag samen met dochterlief in bad zat en zag hoe dun ze was geworden, sprongen de tranen in mijn ogen. Ze was zó mager, ik heb daar kei hard zitten janken in bad... Mijn lief meisje... Je merkte het ook aan alles, er zat weinig energie meer in, ze moest constant bij me op schoot zitten, speelde nauwelijks meer zelf. Toen in een redelijke staat van paniek nóg maar eens naar Utrecht gebeld. Uiteindelijk met de diëtiste overlegd. We moesten het maar even aanzien. Lotte had vaker van zulke periodes gehad en uiteindelijk pakte ze het eten uit zichzelf weer op. Maar nu is ze echt heel erg dun hoor, protesteerde ik nog. Tja, dan wordt het bijvoeden via sonde en dat wilde ze toch nog proberen te voorkomen. Wij natuurlijk ook, maar om ons meisje zo zwak te zien, was toch ook heel moeilijk. Vier april staat er een check-up, dus we mochten het nog even aanzien tot die tijd.
Gerustgesteld door mevrouw W., zagen we het nog een paar dagen aan hoe Lotte al onze pogingen om ze aan het eten te krijgen, afwees. Tot afgelopen maandag. Toevallig was er een nieuwe lading Nutridrinks binnen en madame haalde zelf een flesje uit de doos. Die ze tot op de bodem leegdronk. Hoera!! Dat was al meer dan ze in de hele week ervoor binnen had gekregen. Toen ik 's middags vanuit het werk naar schoonmoeder-lief belde, kon ik wel huilen van blijdschap (wat ik later ook fijn even gedaan heb), toen ik hoorde dat ze daarna nog een volle kom Brinta met (volle!) melk, een appel 's middags bijna 2 boterhammen opgegeten had. Ja hoor, Lotte was back!! Ofwel, de eetlust was back!!
Sindsdien drinkt ze elke ochtend een flesje Nutridrink op mijn schoot op, waarna ze steevast een kom Brinta eet. Heerlijk!!! Hoe blij was ik om te merken dat ze haar broeken sinds vandaag weer aankan!! Ja, al haar broekjes zakten vorige week gewoon van haar billen af. Ook zie ik weer een voorzichtig buikje voor de dag komen. Ook heeft ze vanochtend voor het eerst in weken de hele weg naar de (gym)school gelopen. Helemaal zelf! Ook stralen haar oogjes weer. Ze is weer super ondeugend, dus het is weer helemaal goed nu!
Vanavond mocht ze met haar tante en oom naar de Mac. Fijn frietjes en kipnuggets eten. Kom maar op met die vetten. Nu maar hopen dat ze 4 april genoeg aangekomen is om die sonde te voorkomen....
Wat is dat toch met dat eten... Jesper is ook wel eens ziek en eet dan een paar dagen slecht, maar als Lotte enigszins benauwd is, of niet helemaal fit, dan breekt er weer zo'n "eetloze" (meteen een nieuw woord voor de Dikke van Dalen) tijd aan. En dan heb ik het niet over een paar dagen, nee dan duurt dat vaak weken. Het begon dit keer met een kuchje, daarna volgde de benauwdheid snel en toen ze hijgend door het huis liep en zelfs het stukje naar Jesper's school niet mee zelf kon lopen, heb ik toch maar naar Utrecht gebeld. Starten met Ventolin en Atrovent vernelen, was het advies. Prima dachten we, als we maar thuis zijn! Het vernevelen had ze echt nodig en vond ze ook heerlijk (kun je nagaan hoe benauwd ze was), maar het eten nam met de dag af. Zelfs de Nutridrinks liet mevrouwtje staan. Toen er ook nog een buikgriep langs kwam in huize Smans, was er weinig meer van Lotte over. Ze heeft natuurlijk al moeite om op gewicht te blijven, laat staan dat ze ook nog eens een dag of 3 alles weer uitspuugt en poept (sorry, niet echt smakelijk). Toen ik op een dag samen met dochterlief in bad zat en zag hoe dun ze was geworden, sprongen de tranen in mijn ogen. Ze was zó mager, ik heb daar kei hard zitten janken in bad... Mijn lief meisje... Je merkte het ook aan alles, er zat weinig energie meer in, ze moest constant bij me op schoot zitten, speelde nauwelijks meer zelf. Toen in een redelijke staat van paniek nóg maar eens naar Utrecht gebeld. Uiteindelijk met de diëtiste overlegd. We moesten het maar even aanzien. Lotte had vaker van zulke periodes gehad en uiteindelijk pakte ze het eten uit zichzelf weer op. Maar nu is ze echt heel erg dun hoor, protesteerde ik nog. Tja, dan wordt het bijvoeden via sonde en dat wilde ze toch nog proberen te voorkomen. Wij natuurlijk ook, maar om ons meisje zo zwak te zien, was toch ook heel moeilijk. Vier april staat er een check-up, dus we mochten het nog even aanzien tot die tijd.
Gerustgesteld door mevrouw W., zagen we het nog een paar dagen aan hoe Lotte al onze pogingen om ze aan het eten te krijgen, afwees. Tot afgelopen maandag. Toevallig was er een nieuwe lading Nutridrinks binnen en madame haalde zelf een flesje uit de doos. Die ze tot op de bodem leegdronk. Hoera!! Dat was al meer dan ze in de hele week ervoor binnen had gekregen. Toen ik 's middags vanuit het werk naar schoonmoeder-lief belde, kon ik wel huilen van blijdschap (wat ik later ook fijn even gedaan heb), toen ik hoorde dat ze daarna nog een volle kom Brinta met (volle!) melk, een appel 's middags bijna 2 boterhammen opgegeten had. Ja hoor, Lotte was back!! Ofwel, de eetlust was back!!
Sindsdien drinkt ze elke ochtend een flesje Nutridrink op mijn schoot op, waarna ze steevast een kom Brinta eet. Heerlijk!!! Hoe blij was ik om te merken dat ze haar broeken sinds vandaag weer aankan!! Ja, al haar broekjes zakten vorige week gewoon van haar billen af. Ook zie ik weer een voorzichtig buikje voor de dag komen. Ook heeft ze vanochtend voor het eerst in weken de hele weg naar de (gym)school gelopen. Helemaal zelf! Ook stralen haar oogjes weer. Ze is weer super ondeugend, dus het is weer helemaal goed nu!
Vanavond mocht ze met haar tante en oom naar de Mac. Fijn frietjes en kipnuggets eten. Kom maar op met die vetten. Nu maar hopen dat ze 4 april genoeg aangekomen is om die sonde te voorkomen....
Abonneren op:
Posts (Atom)